Borgia in de pers

De Morgen

Slachtrijp

‘De klein mannen staan geweldig’ waarschuwt moeder Vanozza, en ze drukt zich nog voorzichtig uit. In Het Geslacht Borgia – Homo Fatale komt Borgia tegenover Borgia te staan.

Met Homo Fatale presenteert Toneelgroep NUNC het tweede luik van een kleurrijk retabel over de beruchtste pausenfamilie uit de geschiedenis. Alexander VI (1431-1503), doopnaam Rodrigo Borgia, bedriegt zijn vrouw, verkracht zijn dochter, zet staten tegen elkaar op en spekt zijn kas door een malafide handeltje in aflaten. Regisseur en auteur Benjamin Van Tourhout ging snuffelen in de archieven van het Vaticaan en destilleerde uit authentieke historische documenten geen historische soap, maar een tragische kroniek over een disfunctionele familie. In voorganger Homo Carnale (2008) zagen we hoe de Borgia het Vaticaan betrokken en dronken van macht alle morele en seksuele grenzen overschreden. De weerzinwekkende verkrachting van Lucrezia (Leen Roels) – vier jaar na datum nog steeds op het netvlies – vormt de startmotor van Homo Fatale. In een adembenemend openingsbeeld tracht deze jonge vrouw zich eenzaam en zwanger van haar vader staande te houden. Slachtoffer? Zoals de anderen. De obsessieve liefde van haar broer Cesare (Pieter Bamps) en de perverse affectie van haar vader (Dries Vanhegen) houden haar niet meer gebonden dan haar eigen dwangmatige loyaliteit. Want bloed zoekt bloed. Borgia ademt Borgia.

Homo Fatale valt uiteen in een farce en een drama. Het eerste deel portretteert de Borgia als een ras van overlevers dat elke buitenlandse dreiging ingenieus weet te ‘regleren’. Als een geolied kolderduo bespelen Rodrigo en Vanozza (Leen De Veirman) de onzekere Franse koning Charles (Anne-Charlotte Bisoux). Maar het echte gevaar komt van binnenuit, wanneer in het tweede deel Cesare de familie laat imploderen. Plots valt er weinig meer te lachen. Onder de afgeschminkte grime schuilen bange mensen, gevangen in een systeem dat groter is dan zijzelf: ‘Ik wil mezelf zijn, maar hoe doet ne mens dat?’

De grootste troef van Toneelgroep NUNC blijft de schriftuur van Benjamin Van Tourhout.  Zijn unieke idioom koppelt probleemloos verhevenheid aan platvloersheid en laat in de stroom aan historische informatie geen enkele emotionele subtiliteit verdrinken. De tekst buitelt en schertst in deel een, krast en kerft in het tweede. Tegenover zoveel dansant taalspel lijkt de regie soms te decaleren. Van Tourhout heeft zijn hang naar groots muziektheater nooit onder stoelen of banken gestoken, maar het maniërisme aan spreekkoren, gezangen en bewegingsmateriaal vertraagt – je ziet een rasspeler als Vanhegen soms vechten om tempo te houden.

Meer dan een Grieks noodlotsdrama laat Homo Fatale zich lezen als een sociologische casus. De Borgia willen wat wij allemaal willen: leven, geliefd worden, vrij zijn. Niet een hogere, blinde macht leidt de familie naar de vernietiging, het is de eigen psychosociale conditionering – ook Arne Sierens maakte er met Lacrima recent nog een voorstelling over. Aan het einde van deze Homo Fatale is Rodrigo Borgia slachtrijp, maar de toekomst oogt somber. Niemand ontsnapt aan zijn familie, elk herbeginnen betekent slechts een herhaling. Op naar Borgia III.

 (Evelyne Coussens)

 

Cobra

Vergeet Jeremy Irons als Rodrigo Borgia, de echte Borgia-paus lijkt meer op de vertolking Dries Vanhegen in 'Het Geslacht Borgia', een ambitieuze creatie van Benjamin Van Tourhout die staat als een… Vaticaan.

Benjamin Van Tourhout pakte in 2008 uit met het eerste deel van zijn Borgia-trillogie. Toen nog in samenwerking met het ondertussen ter ziele gegane BAFF in Antwerpen. Het eerste deel, ‘Homo Carnale’, vertelde in een wervelend theaterspektakel hoe de Borgia-familie op een corrupte en incestueuze manier aan de macht kwam. Van Bauwel speelde een bijzonder geestige en volledig geperverteerde paus. Gert Winckelmans, Bert Dobbelaere, Michaël Pas en Gilles De Schryver bekoorden pers en publiek als leden van de machtsgeile familie.

Passie, politiek, oorlog

Vier jaar later gaat deel twee mooi verder in de chronologie. De Borgia’s hebben de macht maar kunnen die op elk ogenblik opnieuw verliezen. Kardinaal Della Rovere aast zelf op de pauselijke mijter en houdt samen met de Franse koning Charles VIII Rome en de Borgia’s bezet. De Franse koning aast ondertussen op het koninkrijk Napels. Lucrezia, de dochter van de paus, bevalt van het kind van haar vader. Als dat incestverhaal publiek wordt gemaakt, dan verliest de Borgia-paus alle bestaansreden. Op het toppunt dus, van zowel interne als externe bedreigingen weet Rodrigo, in de vertolking van een energieke Vanhegen, alles naar zijn hand te zetten. Seks, incest, politiek, oorlog en passie zijn dubieuze pasmunten in de bestendiging van de macht.

Gedurfde artistiek creatie

Bram Vandeveire

Net zoals in het eerste deel van de Borgia’s weet auteur en regisseur Van Tourhout zijn acteursensemble op te zwepen tot een energieke enthousiaste troep spelers waar het spelplezier van afdruipt. Iedereen speelt met zoveel vitaliteit dat de oncomfortabele zittribune voor het publiek niet tot ergernis leidt. Van Tourhout stelde een totaal nieuwe cast samen om alle historische personages te vertolken. Alleen Leen De Veirman en Leen Roels , trouwens vaste NUNC-actrices, keren ook terug in dit tweede deel. Hij stopt zijn Borgia’s in een licht afbladerende witte gelaatsschmink , een mooie verwijzing naar de vele geverfde portretten die ooit van de protagonisten zijn gemaakt en tegelijkertijd een knipoog naar de artistiek roots van Van Tourhout zelf in het theater van Eric De Volder. Deze voorstelling wordt gespeeld op locatie in de ateliers van de oude Eskimofabriek in Gent. Het lange, diepe en lege scènebeeld, dat op die manier gecreëerd wordt, kan in de verbeelding van de kijker perfect getransponeerd worden naar de lange koude zalen in de Engelenburcht in Rome. Het is wel jammer dat de vaart van de voorstelling wordt onderbroken door een pauze. In het tweede deel moet de levendigheid opnieuw op gang getrokken worden en is de totale historische overgave als kijker een beetje zoek. De mooie tekst van Van Tourhout, net zoals in het eerste deel gestoeld op stevige research en aangelengd met gedurfde artistieke creatie, is een echte aanwinst voor het Vlaams teksttheater. De taal, een intelligente mix van hoogdravende en alledaagse tussentaal, zit de acteurs lekker in de mond. Ook de eigentijdse en laten we het in deze context maar polyfone hedendaagse zang noemen, een compositie van Jan Van Outryve, versterkt de voorstelling.

Spelpezier

Bram Vandeveire

De acteurs op de scène spelen consequent en verdienstelijk. Enkelen onder hen verdienen in deze bespreking nog een korte uitwijding. Dries Vanhegen bouwt het hoofdpersonage Rodrigo verder uit tot een alles opslorpende machtshoer. Zijn personage is afwisselend een vileine Joker, een nar in zijn eigen paleis en een uitgeslapen compromiteur. Slechts heel even zie je ook de twijfel en de kwetsbaarheid van het personage, in een persoonlijke bidscène. Dit is een klein gemis in de tekst. De onzekerheid van de manipulator mocht nog wat vaker doorheen de voorstelling sijpelen. Toch geeft die ene scène veel gelaagdheid aan zowel het personage als zijn vertolker. Vanhegen huppelt, springt en manipuleert zijn vertolking naar hemelse hoogten. Ook Leen De Veirman weet als geen ander haar vertolking te verzilveren als een vooral grappige, eigentijdse en manipulatieve stammoeder, Vanozza Catanei. Hoewel ze ook heel even de kans krijgt om haar personage gelaagder te maken, door enkele terzijdes van twijfel en kwetsbaarheid, slaagt ze daar veel minder in dan Vanhegen. Haar personage blijft op lange termijn een karikatuur, en dat is jammer. Marc Stroobants is een goed getimede Dela Rovere met een mooi uitgewerkte tweestrijd tussen het gedrag dat zijn ambt en zijn ambitie hem voorschrijven en zijn gevoelens in de onderbuik. Nele Criel, Anne-Charlotte Bisoux en vooral Leen Roels tonen op een esthetische manier hoe machtig een vrouw kan zijn, om te overleven in een wereld geregeerd door mannen.

De vertolkingen maken van deze tweede Borgia’s meteen een universeel stuk dat niet blijft hangen in zijn historische correctheid. Kostumering, locatie en interpretatie zorgen voor een eigentijdse uitvergrote spiegel van de macht, een aanrader voor al wie zich volgende week verkiesbaar stelt op een lijst. En voor wie kiezen gaat. Daarom is het ook al uitkijken naar hoe de auteur met het derde deel een mooi punt zal zetten aan deze trilogie. Wordt verwacht in 2014. (Roeland De Trazegnies)

 

Knack

Strak in het witte pak huppelt Dries Vanhegen over de kale maar kleurig belichte scène van de Eskimofariek. Niet een keer, ook geen twee keer maar ontelbare keren flitst het door ons hoofd: wat is die man beestig goed! Vanhegen speelt in Homo Fatale de verderfelijke, machtsgeile en schaamteloos brute paus Rodrigo Borgia alsof het zijn eigen (groot)vader is geweest. Met evenveel schwung en de nodige tederheid weet hij zowel het beest als de twijfelende man te incarneren. Huppelend van jardin naar cour maar bovenal van slapstick naar tragiek (en terug). Hij wordt hierin exquis geflankeerd door Leen De Veirman als zijn echtgenote Vanozza en Leen Roels als dochter Lucretia.

Die wulpse lijn tussen tragiek en humor – eveneens dartel bespeeld door de beloftevolle Anne-Charlotte Bisoux als Charles, Roi de France – is inherent aan de zwierige pen van Benjamin Van Tourhout. Hij speelt met taalklanken zoals hij met emoties en personages goochelt en dopt zijn pen met grote graagte in de geschiedenis. Stevige, haast iconische verhalen zoals de familiegeschiedenis van de Borgia vormen zijn voilegordijn waarachter hij het hulpeloze, het monsterlijke, het begerige én het kwetsbare van de hedendaagse mens neerzet. De muzikaliteit spat daarbij geregeld van zijn woorden. Toch wordt het ritme van die taal in Homo Fatale afgeremd. Paradoxaal genoeg door de live koorzang, een te statige compositie van Jan Van Outryve. Ook de choreografie is te weinig verankerd in het gehele spel. Slechts op zeldzame momenten worden de grootse bewegingen als ‘uitroeptekens’ tussen de woorden gezet. Vooral dan versterkt de choreografie het spel. Hier laat Van Tourhout regiekansen liggen.

Dit verhindert niet dat je na meer dan twee uur knetterend, zorgvuldig vormgegeven en met joie de vivre geregisseerd spelerstoneel ‘Vanhegensgewijs’ – Vanhegens witte kostuum is intussen zo bezoedeld als het besmeurde pausenzieltje van Rodrigo Borgia – de zaal uit huppelt. Begiftigd met (maar vooral gevoed door) de tomeloze overlevingsdrift van een Rodrigo Borgia. (Els Van Steenberghe)

 

Theatermaggezien

Intriges, machtsstrijd, seksuele affaires in het Vaticaan, wat men in zeer actuele termen Vatileaks noemt, die dingen hebben een aanlokkelijk gehalte en menig auteur aan het schrijven gezet. Zo ook Benjamin Van Tourhout van toneelgroep NUNC, auteur en regisseur van Het geslacht Borgia II – Homo Fatale. In 2008, lang voor dat de voormalige butler van onze huidige paus in het nieuws kwam, maakte Van Tourhout reeds Het geslacht Borgia I – Homo Carnale.Daarin werd getoond hoe Rodrigo Borgia en zijn familie met veel bombarie het Vaticaan inpalmden. Ondertussen maakten ze zich een hoop vijanden, die er alles aan deden om de paus van de troon te stoten. In 2011 trok Van Tourhout opnieuw naar de geheime archieven van het Vaticaan en kreeg er wonderwel toestemming om in de catacomben de originele brieven van de beroemde en beruchte familie te doorzoeken. Deze studie mondde uit in Het geslacht Borgia II – Homo Fatale.

We ontmoeten de paus en zijn familie op het moment dat zij gevangen gehouden worden door Rodrigo ‘s tegenstanders, de Franse koning Charles en kardinaal Guillano Della Rovere. Door allerlei slinkse en sluwe ‘geregelingen’ van vader Borgia komen ze toch vrij. De paus heeft in het begin de touwtjes stevig in handen. Hij pareert elke tegenslag en laat de poppetjes dansen. Maar gaandeweg verliest hij de grip en op ’t einde heeft ie niets of niemand meer, behalve de immorele moordende woesteling van een zoon Cesare. Gelijktijdig met deze verhaallijn laat Van Tourhout alle personages, die met deze neerwaartse spiraal van Rodrigo Borgia te maken hebben, op een doordachte manier mee evolueren. Ze zijn heel gelaagd en raak getekend, elk met zijn/haar eigen intentie. Vanozza, zijn vrouw, wordt overvallen door twijfel. We zien de weegschaal geleidelijk overslaan van pro Rodrigo naar een hartsgrondig contra. Leen De Veirman schittert in vinnig, fysiek en extravert spel. Lucrezia, de dochter, evolueert van een temperamentvol, nog wat puberend wild veulen bij haar incestueuze zwangerschap naar een gebroken volwassen vrouw, kapotgemaakt door de moord op haar geliefde en de vrucht van hun liefde. Leen Roels doet dat overtuigend authentiek en zeer aangrijpend naar het einde toe. Cesare, de zoon, geraakt steeds dieper weggeduwd in zijn opgekropte frustraties tot ze er op een baldadige manier in één keer uitbarsten.Het spel van Pieter Bamps blijft een beetje dof, alsof het allemaal een beetje in zijn keel blijft steken. Sancia, de schoondochter, de arm sloor wordt alleen als pion gebruikt, als eventueel lijmmiddel om Napels te annexeren. Als ze al eens ergens actief repliceert, krijgt ze van schoonpapa te horen: “Sancia, à l’ aise! Op de mat!”. Nele Criel speelt deze rol van mooi schouwgarnituur treffend. Charles, het onooglijk koninkske van Frankrijk, is een ongevaarlijke tegenstander, een ridicule speelbal voor Rodrigo. Een goede keuze was het om deze rol door een kleine actrice te laten spelen. Daardoor sluipt er een leuke genderverwarring in. Het Franse accent van Anne-Charlotte Bisoux maakt het plaatje af. Iets slimmer en gevaarlijker is de kardinaal della Rovere. Hij peilt en wacht zijn tijd af. In de loop van het stuk treedt ie meer en meer op de voorgrond. Hij laat niet in zijn kaarten kijken, maar smacht wel naar Vanozza. Marc Stroobants loopt behendig met de juiste dosering over dit evenwichtstouw. Alfonso is zeer welgekomen in huize Borgia, maar niet voordat ie een uitgebreide testikeltest heeft ondergaan, want hij moet zorgen voor kleine Borgia’tjes. Met hem komt er een zuiver element in de groep. Zijn liefde reikt verder dan ‘het pretpark voor een daguitstap’. Hij houdt echt van Lucrezia, van haar hoofd, haar ogen, haar ‘denking’, niet alleen maar van haar dierlijke schoonheid. Maar hij zal moeten opboksen tegen een web van intriges. Maxim Storms zet een mooi, lief manneke neer. Laat in het stuk doet Charlotte d’ Albret haar intrede als een remedie om Cesare ’s incestueuze lusten te blussen. Ze probeert, maar staat machteloos. Hanne Struyf doet dat niet onverdienstelijk en ze heeft een prachtige zangstem. Dan heb je nog de twee griffiers, Michiel Haspeslagh en Jokke Martens, die meer zijn ingezet als stille getuigen en opruimers van de rotzooi, maar die zangtechnisch een schitterende bijdrage leveren. Dries Vanhegen als Rodrigo Borgia incarneert op een heerlijke manier alle smerige praktijken van een machtsgeile man, hangt aaneen van nepotisme, simonie en valse beloften. Hij kronkelt van intrige naar intrige. Hij is beter thuis in de woordenschat en de praktijken van de seksuologie dan in die van kerkelijke riten. Altijd tuk op feestjes, veel drank, schone vrouwen en veel goesting. Brokken maken, maar altijd leep genoeg om ze te lijmen. Vanhegen bespeelt energiek de hele crew en de ganse ruimte, in zijn triomf, maar ook in zijn ondergang als alles fataal ontspoort en er niets meer op de rails te zetten is.

Als we vanuit historisch oogpunt zien hoeveel personen de Borgiageschiedenis mee bepalen, dan mogen we echt wel zeggen dat het een grandioze krachttoer is om dit verteld te krijgen met deze gereduceerde groep personages, en een gebald boeiend plot over te houden van de op- en neergang van een machtige kerkvader, weinig kerk, veel vader voor zo ver het hem persoonlijk ten goede komt. Van Tourhout dolt ook heerlijk met taal. Levendige volkse dialogen geven vaart en lichtheid aan het gebeuren. Bestaande uitdrukkingen worden ingekort: “Dan klakt hij u op straat met uw klikken.” Een caleidoscoop van koosnaampjes, speelse verwijzingen naar kerkelijke riten, de ontelbare synoniemen voor de geslachtsdaad, grappige grammaticale gedrochten van zinsconstructies bij de Franse koning, grenzen van sarcasme worden ver overschreden, dit alles houdt de toeschouwer bij de pinken. Magistraal is de manier waarop het stuk in scène is gebracht. Er is de diepe kale ruimte, maar via mist en een uitgekiende belichting zie je meer of minder. Alle personages staan er, in ’t volle licht of op een duisterder achterplan, wat een sfeer van een broeierig spionagenetwerk geeft, het visualiseert een poel van complotten. Eén object, een groot houten koffer, pontificaal in ’t midden transformeert naar verschillende functies: verlostafel, altaar, liefdesnestje, schatkist, verstopplaats enz. Het spel zit boordevol fantastische vondsten.

Ook alle lof voor componist Jan Van Outryve en zangbegeleidster Lieve Van Lancker. In de zang horen we subtiele verwijzingen naar renaissancemuziek, maar in een eigentijds kleedje. Het verloopt lichtjes in de vorm van een requiemmis, met een rijk palet aan sferen: con tenerezza, con brio, con fuoco, con tristezza. Heel mooi. Eveneens prachtig is de choreografie van Darren Ross. Boeiende bewegingscodes zoals klepperen op lichaamsdelen, wuivende handen en rituele handelingen, maken de mededeling op een mysterieuze manier af. Zij vertellen wat niet met woorden te vatten is.

Dit is alweer een hele boeiende ‘Borgia’. Hopelijk wacht Benjamin Van Tourhout niet hetzelfde lot als Paolo Gabriele, de voormalige butler van de huidige paus, die anderhalf jaar cel krijgt voor het stelen en doorspelen van kerkelijke documenten. Want ik wil absoluut die Borgia III ook nog zien! (An Melis)

Vrijdag 05/10, Zaterdag 06/10 en Zaterdag 13/10 Uitverkocht

De kop is eraf! De Borgia zijn er aan begonnen.

Er zijn echter geen plaatsen meer vrij op Vrijdag 5 oktober, Zaterdag 6 oktober en Zaterdag 13 oktober.

Je op de wachtlijst laten zetten is nog altijd mogelijk.

Voor woensdag 10 en donderdag 11 zijn er wel nog kaarten te krijgen.

Wie er nog bij wil zal snel moeten zijn.

De Borgia groeten u.

(foto's van de voorstelling vind je hier)

NUNC gebaart Het Geslacht Borgia - Homo Fatale

Toneelgroep NUNC zal voor Het Geslacht Borgia - Homo Fatale samenwerken met tolken Vlaamse Gebarentaal; NUNC wil wie niet horen kan, wel degelijk mee doen voelen.

De tolken zullen aanwezig zijn op de voorstelling van vrijdag 5 oktober.

Met dank aan de stad Gent, dienst Cultuurparticipatie om dit project te ondersteunen.

Reserveren kan nog steeds via info.toneelgroepnunc@telenet.be, via deze website, of via 0474/23.45.05.

Graag tot dan!

Vriendelijke groeten
NUNC

Aftellen naar de première...

We zijn nog een maand verwijderd van de première en de repetities zijn volop aan de gang. Met veel goesting en force werken we naar 3 oktober toe (trailer vind je hier).

Hier alvast een voorsmaakje:

Vanozza:
            Rodrigo, hoelang nog?
Rodrigo:
            Wachten, Vanozza. Wachten.
Vanozza:
            Hoelang nog, vraag ik u?
            Dat is al maanden uw zelfde wachten, wachten.

Rodrigo:
            Met de kunst van het wachten maak ik Charles zot, Vanooke.
            Hij wil naar Napels, hij wil op kruistocht. Ik niet.

Vanozza:
            Maar zolang ge het hem niet geeft, zitten wij hier vastgevangen in zijn nette?
Rodrigo:
            Tot zolang.
Vanozza:
            Lucrezia haren buik staat op springen en barsten.
            Met uwen kleinen daarin.

Rodrigo:
            Tot zolang.
Vanozza:
            Cesare rijdt de muren op van korzelingen.
Rodrigo:
            Tot zolang, Vanozza.
Vanozza:
            Charles en zijne maat de Rovere staan hier alweer heel de voormiddag op de deur te buizen.
Rodrigo:
            Tot zolang.

Het Geslacht Borgia II - Homo Fatale

Toneelgroep NUNC is begonnen met de repetities van het tweede deel van de Borgia trilogie: “Het Geslacht Borgia II - Homo Fatale” . Vanaf 3 oktober spelen we deze nieuwe creatie op locatie in de Eskimofabriek te Gent.

Auteur en regisseur Benjamin Van Tourhout  ging in 2008 en 2011 naar de geheime archieven van het Vaticaan te Rome, en kreeg er toestemming om in de catacomben van het Vaticaan de originele brieven van de beroemde en beruchte familie Borgia te doorzoeken. Hij keerde terug met een stevig verhaal over een paus die met zijn vrouw en kinderen het Vaticaan jarenlang gebruikte als feestzaal. Er werd gedronken, gedroomd, gedanst en gevreeën (klik hier voor trailer).

ontwerp: www.violarte.beHet Geslacht Borgia, een familie van stieren.
Met een pausenvader, niet benauwd van seks, goesting en zijn dochter.
Met pausenkinders, niet benauwd van een mes, oorlog en mekaar.

Een explosieve cocktail van goesting en force.
Over dromen en bloed.
Over bepotelingen van schone meiskes en schone jongens.
Over de kerk en de ruïnes.
Over de liefde en niets dan de liefde…

Laat het feest beginnen!

Het Geslacht Borgia II is een nieuwe creatie van artistiek leider Benjamin Van Tourhout met Anne-Charlotte Bisoux, Nele Criel, Leen De Veirman, Michiel Haspeslagh, Sander Le Roy, Ides Meire, Leen Roels, Maxim Storms, Marc Stroobants, Hanne Struyf en Dries Vanhegen; met de nieuw gecomponeerde muziek van Jan Van Outryve.

Het Geslacht Borgia II gaat in première op 3 oktober in de Eskimofabriek - Wiedauwkaai 25 - Gent
Speeldata: 3/4/5/6 oktober en 10/11/13 oktober 2012, telkens om 20H00
Nocturne op 12 oktober, om 00H00!

Reserveren kan via info.toneelgroepnunc@telenet.be, via de online reservatie pagina of via het nummer 0474/23.45.05 (tickets kosten 12 euro, 10 euro met kortingskaart).

Graag tot binnenkort!

Vriendelijke groeten,
NUNC

Ontwerp affiche: www.violarte.be

NUNC, a company that lives theatre

NUNC creates a new cosmos

A place seemingly familiar but with its own laws and rules

NUNC wants to console and give beauty

By its characters

By its language

Theatre of bowing and crashing

From give it alland I will give nothingin return

From the small and the huge, from a lot and lots more

From the smallest candle to the

Fires of hell.

What? How? When?

NUNC was founded in 2004 and has since then worked progressively on its oeuvre. By focussing on creations, where the relation between historic figures and actual themes is essential, NUNC has found its place in the rich Belgian theatre soil.

NUNC re-writes history in order to create a new story, based upon ancient realities we create a world in which we can speak freely and unbound by actual reality or historic truth.

History is the base, the inspiration. The result is a play where physical and aesthetics meet in a newly written text.

The actor, the word and the story are our means.

NUNC’s creations try to get under the skin. We don’t judge but try to understand the lonesome and the voiceless, how rich or poor they may be. Therefore we re-create heroes and antiheroes. They console our contemporary audiences.

We search for the greatness in the vagabond, the smallness in the king.

The point they both meet each other is where we start telling our story.

NUNC isn’t blind in this fast moving world; we feel the need to speak out on today’s matters by using our own unique means. We share our thoughts but stay away from the concrete by using historical protagonists. In that way, we create anew world, with new rules and ethics. By doing so we create that unique world, where everyman has a new chance of winning the odds, of changing fate.

NUNC is a small company, the intensity of our work isn’t served with a big house. The writing table, the workspace and the audience are all closely linked. We try to be as fast as possible but sometimes that needs time. Therefore NUNC is small in size but not in thought or creation.

 

NUNC on Tour:

At this point NUNC is ready to tour internationally, as with the creation we wanted to take time for this step. We have chosen some of our creations that are universal in their story but very particular in their outcome.

That makes them, we believe, fitted for new audiences.

NUNC can tour with the Borgia Clan, Erratic and Raisonnez.

 

The Borgia Clan

 

A play based upon the cruel and intense Borgia family. Rodrigo Borgia became pope in 1492 and together with his family he layed the base for ten destructive years.

Forget Jeremy Irons as Rodrigo Borgia, the real Borgia pope looks like the one in The Borgia Clan, an ambitious creation that stands as … the Vatican.

The beautiful text of Van Tourhout, based upon intense research and enhanced with daring artistic creation, is a true asset for the Flemish theatre. (Cobra)

NUNS started this trilogy in 2008 and finishes it in 2014. Every two years we created a new part and thus we will present the whole trilogy as one performance.

What attracts us in the Borgia is not only their famous and gruesome actions but the will to change the world, despite the offers and the sacrifices.

As we found out in the Secret Archives in Rome the Borgia focussed mainly on retrieving power by mariages, murder and nepotism. The Borgia became an example of “How not to live” because they did everything god forbade, and that in the Vatican

In a strange way they became hero-like. But the Borgia way of life isn’t exclusively bound to Italian Renaissance and they’re actions can still be seen today. The resemblance with today’s world was the main reason we started this trilogy: the childish impatience, the lack of responsibility and the “don’t care, don’t ask” attitude in todays social, political and economical arena’s.

We choose to portray the Borgia family as a family filled with joy and humour. A world filled with parties and so called fun. Slowly this degrades into a dangerous routine where fun and booze are needed to hide the real distrust, the true fear and terror.

The Clan falls deeper and deeper through murder, rape and the constant need to cover up. As audience we admire and love how Rodrigo fools the king of France, how he always finds a trick to get away. But on the other hand we must judge his actions. This discord goes on the whole trilogy, we love the monster and we hate it.

In The Borgia Clan, NUNC plays with the admiration for a hero that is a monster.

 

Press

As horny as a Pope – a new classic tragedy has been written. NUNC director Benjamin Van Tourhout dipped his pen in enlarged blood en wrote practically a Shakespearian tragedy. (De Morgen)
Van Tourhout pushes his text and players into Shakespearian tragic. With grotesque, which shows the drifting instincts of the characters, which shows the dark corners of the Borgia Clan. (De Standaard)
With a breath taking opening Lucrezia tries, lonely and pregnant of her father, tries to survive. The biggest asset remains the writing of Van Tourhout. His unique idiom links the heavenly and vulgar. And in this stream of historical drama he doesn’t forget any emotional subtlety. The text tumbles and jests, it scratches and carves. NUNC shows that the Borgia Clan want what we all want: live, to be loved and be free.
The characters are ready for the slaughter because nobody can escape his family. (De Morgen)
Sizzling theatre carefully crafted and directed with joie de vivre.
Rodrigo Borgia (played by Dries Vanhegen) with swung and tenderness shows us the beast and the doubting man he is. Hopping from left to right but above all from slapstick to tragic. This lascivious line between tragic and humour is inherent on the dashingpen of Van Tourhout. He plays with language and sound as he plays with emotions and characters. He creates solid, iconic, stories where he can portray the helpless, the monstrous, the greedy and vulnerable of contemporary mankind. (KNACK)
 

Borgia Pictures, slideshow or visit here.

 

Erratic

 

With Erratic NUNC tells the story of two sisters who lost their father in a fire one new-years eve. They get separated and try to survive in their new homes. With new fathers, new brothers, and new lonely worlds.

The one truly believes that the fire was an accident, an innocent occurring without any one to blame. While the others sister chooses to believe that their father hated them so much that he’d rather kill them all than.

Both of them make up the past in order to live today. They lie and cheat to cope with the loss of their childhood.

They have to choose: follow in their father’s footsteps or reject him.

Because of the traumatic fire they don’t trust society and therefore build one in their head. And those two clash.

NUNC shows a portrait of two young women in search of the truth and each other. A seemingly simple fait divers becomes an universal story about fatherhood, about coping with the past and finding the will to go on.

NUNC created an intimate play build upon a series of scenes. Slices of life shown in a non-chronologically order gives us the chance to explore themes like solitude, coping and love.

A world where words can be a lie, a cry for help, a fight for the truth.

 

Press

With subtle light and refined choreography these two players show the grief and sadness of their souls, with full enthusiasm and surrender
The great merit goes to author/director Van Tourhout , who after the last NUNC pearl, Raisonnez, once again succeeded in creating a piece, that with great psychological sense and a raw poetical language, is able to ask the big questions of guilt and forgiveness.
(De Morgen)                                     
The dialogues and direction of Van Tourhout are filled with the sounds, words and lies of these two traumatized sisters. They try to escape their past but never succeed. De Veirman en Roels are magnificent to see. In the variety of scenes, based on the theme of loss, they’re not only playing for us, they hack in our heart. They give us genuine art.
(Theatermaggazine)

 

Pictures Erratic or picture slideshow.

 

Raisonnez

 

A play freely inspired on the cruel acts of the French noblemen Gilles De Rais.

As a hero he stood side by side with the famous Jeanne d’Arc during the war against the English in the middle ages. As a zero he stood in the court being accused of the cruel slaughter of over 700 children.

Raisonnez is music-theatre where a group of seven children acts as choir, tribunal and narrators.

Between his hero like wars against the English and his trial ten years later there’s a gap in the archives. NUNC filled that gap with a story that tries to answer the why and how of the cruel slaughter of over 700 children in France.

We assumed that Gilles de Rais was madly in love with Jeanne d’Arc. That he admired her strength, courage and love for the country and God. De Rais starts seeing Jeanne d’Arc as an angel. An angel that was sacrificed once the war was won. (Jeanne d’Arc was burned as a witch on the marketplace in Rouen.)

 

We created a story based upon this assumption.  We saw de Rais as madly in love, sad and fully aware that no one could ever bring Jeanne d’Arc back to the living.

The main character in Raisonnez, leaves everything behind, walks endless nights through empty corridors. And one day, almost by accident, de Rais shoots a four year old. When he sees the huge response, the anger and the sadness of the surrounding people he knows that their pain comes closely to his own itching heart. There the perverse idea germinates.

At this point the main character starts killing not only out of revenge but also as consoling act. Without time to reflect de Rais leaves a bloody trail in his on going massacre.

Van Tourhout won the Prize for Playwright of East-Flanders for Raisonnez.

 

Press

Raisonnez is rousing music theatre. The text is written sharp and witty with a bittersweet taste on the tongue of the actors. Actress Leen De Veirman, both as king and butcher, confronts the audience with stringent timing, which results in visual and musicalpearls. Raisonnez recreates the atmosphere of the grim Goya. (De Morgen)
With Raisonnez, NUNC shows that it isn’t afraid of taking risks. They fully engage in the confrontation of words, acting and music. Van Tourhout seeks new ways to express and create, not by copying others but as an trailmaker. He transposes horror into a-capella music and the acting never is realistic but always remains alienating. (TheatreMaggezien)

 

Pictures

 

More info about NUNC

www.toneelgroepnunc.be

https://www.facebook.com/toneelgroepnunc

http://nl.youtube.com/user/toneelgroepNUNChttp://picasaweb.google.nl/NUNCtoneelgroep

 

Contact

info.toneelgroepnunc@telenet.be

Het Geslacht Borgia II

Eindelijk, toneelgroep NUNC vat het tweede deel van de Borgia trilogie aan! 

Lees hier de nieuwsbrief met alle informatie: speeldata, locatie, spelerslijst, unieke late-night voorstelling (12u 's nachts) en speelmomenten met mogelijkheid tot apero inleiding en nabesprekingen met de ploeg.

Syndicate content