Verder Perscommentaren

Van Tourhout verzamelt de robuuste kracht van de amateur om zijn nieuwe tekst leven in te blazen. En dat zie je. Er wordt opmerkelijk straf gedanst, ontzettend mooi gezongen (meerstemmige, tekstueel sterke, treurzangen en vocale echo’s van een requiem) en overtuigend krachtig geacteerd.

'Verder' wordt opgevoerd in een lege hal van de oude Gentse Eskimofabriek. Waar vroeger textiel en warm ondergoed werd gefabriceerd hangen nu theaterspots en spelen acteurs. Van Tourhout maakt ook een fijne knipoog, bedoeld of niet, naar dit ondergoedverleden door zijn acteurs afwisselend in ondergoed en dan weer aangekleed te laten optreden.

Het aan- en uitkleden en de kostumering hebben ook een diepere inhoudelijke link met wat gebeurt op scène. In de uitgestrekte fabriekshal krijgen de spelers een dankbaar en diep speelvlak om voluit te gaan. Afgedankte desktop computers en computerschermen herinneren aan de georganiseerde industriële tijdbom van net voor de ramp. De levens vallen -na de catastrofe- versnipperd als eindeloos printerpapier uit het houten dakgebinte. 
(Cobra)

Hoe ironisch: terwijl zich in de schouwburgen een nijpend gebrek manifesteert aan jonge makers die de grote zaal willen bespelen, hebben de makers die dat willen er de middelen niet toe. Benjamin Van Tourhout van Toneelgroep NUNC is zo’n maker.

Het resultaat is een zeer verdienstelijke voorstelling. Verder is een aangrijpende tekst, waarin Van Tourhout ons middels zijn typische idioom meeneemt in een apocalyptische toekomst. Zij zitten vast in de fabriek, omsingeld door het gif dat ze zelf geproduceerd hebben. Naarmate de tijd verstrijkt (mooi verbeeld door de steeds langer wordende slierten uit de papierversnipperaar) verdampt bij deze mensen zelfs het beeld van wat hen het meeste lief was.

25 niet-professionele acteurs, dansers en zangers op scène – dat vraagt om een strakke regie en een boel diplomatie. Van Tourhout beschikt over beide. De spelers zijn zo tot op de millimeter geregisseerd (in overigens vaak mooie en treffende beelden).

Van Tourhout heeft het uiterste uit deze constellatie gehaald, de krachtinspanning en de inzet van zijn ploeg dwingen bewondering af.
 (Zone Magazine - Evelynne Coussens)

Professioneel muziektheater met amateurs? Het kan.

We zien ‘Verder’ (***1/2), een donkere beeldende muziektheatervoorstelling van Toneelgroep Nunc. Voor een zeldzame keer baseert Benjamin Van Tourhout, schrijver, regisseur en artistiek leider van het gezelschap, zich eens niet op historische figuren. Ditmaal vertrekt hij vanuit een hedendaags gegeven – niet eens zover van onze huidige werkelijkheid.

Verder’ zou gemakkelijk een anekdotisch realistisch toneelstuk kunnen opleveren maar Van Tourhout gaat van meet af aan voor een abstractie met enkele felle naturalistische uithalen.

Zijn tekst functioneert daarbij eerder als een partituur voor stemmen, een 25-koppig koor waaruit solisten zich losweken om zich daarna weer terug te trekken in de donkere massa. De stemmen krijgen een gezicht, een karakter. Losse zinnen verstrengelen zich tot een verhaal. Een verhaal over de overlevingsdrang van de mens en zijn (on)macht om met dood en rampspoed om te gaan.

Bijzonder is hoe met ‘Verder’ - niettegenstaande er geen historische figuren in voorkomen -wél de theatrale historie van Nunc zelf zich als een sterke lijn uittekent. Subtiele referenties naar eigen vroeger werk (zoals de stemmen van de levenden die langzaam naar de achtergrond, de dood verdwijnen en als het ware uitdoven zoals in ‘Raisonnez’) maar ook referenties (vb. de dodenoptocht) naar de roots van Nunc.

Goede wijn behoeft geen subsidie?

Toneelgroep Nunc die met moeite de subsidiekoordjes aan elkaar moet knopen, lijkt hier voor zichzelf van de nood een deugd te maken.

Van Tourhout plande een groot ensemblestuk, een massachoreografie met zang en dans? Wel hij heeft geen toegiften gedaan.

Alleen koos hij ervoor om met amateurs in plaats van professionele spelers te werken. Op scène staan vijfentwintig spelers: liefhebberij-acteurs en leden van Koor & Stem en Danspunt.

Van Tourhout weet ze tot veel en vooral ook anders te bewegen. Hier geen typisch realisme, de zoveelste komedie of een voordrachterige tekstzegging.

Net door zijn strakke bijna choreografische manier van regisseren waarbij hij met een bijna wiskundige sinecure stilstaande punten, bewegingslijnen en dramatische interpuncties neerzet weet hij het sterkste uit hen te halen.

Het maakt van ‘Verder’ een opmerkelijk massaspektakel zoals we nog maar weinig te zien krijgen. De samenwerking van een professioneel maker met amateurspelers mag dan deels zijn ingegeven door economische omstandigheden, het levert wel een bijzonder resultaat waarin zang, beweging en spel en een actueel thema ver boven het anekdotische uitstijgen tot een beangstigende apocalyps.
(Knack, Liv Laveyne)