Zwerfkei

Intro

Zwerfkei is de 5e creatie van NUNC. De voorstelling vertrok vanuit de vraag of vergeven helpt.
 
Zwerfkei is een vertelling van twee vrouwen die verwerken.
Als een vader zichzelf opbrandt en twee kinderen achterlaat, is daar dan een antwoord op te geven?
De ene lost het leven op door alles te negeren, de andere door te herkauwen.
Liegen tegen jezelf, herinneringen aanpassen, verhalen uitvinden blijken dé middelen om het gelijk te krijgen.
Wie van hen gaat het beste om met pijn?
Doet pijn minder zeer als je de breuk voor altijd in de plaaster steekt?
Doet pijn minder zeer als je het korstje telkens weer openpulkt?
Doet pijn minder zeer als je de pijn opbrandt?

Tekstfragment

Mijn vader bestudeerde heel zijn leven
Zwerfkeien
En wij zijn er twee geworden
Levend en wel materiaal
Klaar om onderzocht, gecatalogiseerd geordend te worden
Vader, toe schrijf mij op
Vergelijk mij met de anderen
Zet mij in een grafiek
Bepaal mijn waarde
Meet mij
Zet mij op sterk water
Breng mij in kaart
Bepaal mij
Alstublieft?

Pers

NUNC bezit het raffinement om met subtiele lichtwissels en gechoreografeerd expressief spel zielenpijnen bloot te leggen. Het is de grote verdienste van regisseur en tekstschrijver Benjamin Van Tourhout, die, na NUNCs  vorige pareltje Raisonnez, er opnieuw in slaagt met psychologisch doorzicht en rauwe, poëtische, gelaagde taal de morele vraag van schuld en vergiffenis te stillen (De Morgen).
 
Zwerfkei is het verhaal van twee jonge vrouwen. Ze maken zich wijs dat ze zo vrij zijn als vogels. Maar zoals blijkt uit hun verhaal, zitten ze opgesloten in zichzelf, als in een volière. In staties krijgen we flarden van hun verleden, hun trauma’s, hun pogingen eruit te klimmen, hun commentaren, hun desillusies. Restanten van voorbije dagen en jaren, van de dag van de brand, van de jaren “en dagen van het gaan.” Dat dat “gaan” moeilijk is, zo niet onmogelijk, maakt deze productie schrijnend aangrijpend. In de dialogen (en de regie) van Benjamin Van Tourhout worden via de klanken, de woorden, de gerijmde en ongerijmde (weg)redeneringen de twee vrouwen steeds scherper getekend. In de losse scènes die variaties zijn op hetzelfde thema, tonen ze het onderhuidse niet alleen, ze kerven er diep in. Toneelgroep NUNC doet dat subtiel suggestief in hun nieuwe productie, die je raakt bij het kijken, en ook daarna nog doorwerkt. De twee personages uit Zwerfkei zijn psychiatrische “gevallen”, maar wat zij op de scène zetten zijn artistiek bevlogen personages. Ze laten me niet los (Theatermaggezien).
 

Credits

Zwerfkei is een voorstelling van Benjamin Van Tourhout, met Leen de Veirman en Leen Roels (productie: Toneelgroep NUNC & Museum Dr. Guislain)
 
Premièredatum: 11/04/2007