Triphonia

Intro

Triphonia speelt tijdens de tweede wereldoorlog. Een oudere vrouw ontfermt zich over een jonge en onstuimige componist. Deze wordt niet aanvaard wegens te avant-gardistische composities. Het succes blijft uit, enkel de oude vrouw en haar dochter willen de componist steunen. Maar de ambitie reikt verder dan twee bewonderaars.
 
Uit woede en frustratie componeert de jongeman een stuk dat tegen zijn natuur indruist maar wel het verhoopte succes oplevert. Dit drijft de componist en zijn eerste bewonderaarsters uit elkaar. Geld en hoop krijgen de bovenhand. De jongeman voelt de zorgen van de dames als een last, een juk dat hij dan ook op wrede wijze van zich afschudt. 
Dat de beide vrouwen joods zijn maakt hun positie in het nazistische Duitsland uiteraard niet makkelijker. De oudere vrouw probeert haar dochter te laten ontsnappen door haar naar een Zwitsers sanatorium te sturen maar dat levert enkel twee eenzame vrouwen op. Beide moeten zich sterk houden, spelen dat ze iemand anders zijn en tegelijk met leden ogen aanzien hoe de componist hen vergeet en geniet van succes.
Slechts de dood van de jonge dochter doet hem halt houden, doet hem nadenken. Maar dan is het uiteraard al allemaal te laat. 
 
Een stuk over ambitie, over de gruwel van de liefde en de tweespalt tussen wens en kunde.

Pers

NUNC is een jong theatergezelschap, ze zijn ook pas aan hun tweede productie toe. Wat mij opvalt, is dat ze hier op zoek gaan naar een verhaal en dat ze met dat verhaal grotere dingen willen gaan vertellen. Hier wordt echt voor de vertelling geopteerd. 
Langs de ene kant is er genegenheid en liefde voor elkaar, die weduwe die echt verliefd is op die jongen, die dochter ook maar zelf te ziek is en zich daardoor weer wegcijfert tegenover haar moeder en de jongen die rijk is en hen eigenlijk niet meer nodig heeft maar toch vast hangt aan die twee vrouwen. En dat zijn de spanningen die de hele voorstelling lang het verhaal dragen. Met sterke acteerprestaties, omdat je ziet dat die jonge hun rollen met verve neerzetten. Ik geloof echt wel in die jonge componist, in zijn passie, in zijn wil om door te breken, om te schrijven en langs aan de andere kant het beeld van de getormenteerde componist die dingen maakt die hij soms zelf niet helemaal begrijpt (KLARA).
 
Ook nu treft de persoonlijke toon waarin het stuk wordt gerealiseerd: een grillige opeenvolging van scènes krijgt stilaan een strakke lijn. Een veelvoud van problemen blijkt tenslotte eenvoudigweg over dit ene probleem te gaan: kiezen. De grote tegenstelling in Triphonia is deze van muziek en stilte, van leven en dood. Met Triphonia gaat NUNC weg van het gestroomlijnde verhaal, van de plot en de intrige, een beschouwende tekst wordt aanschouwelijk. NUNC zet nieuwe tekens uit. Het is een innerlijke wereld die zichtbaar wordt als een kluwen waarvan de draden nooit volledig uit elkaar zijn te halen. Het is een voorstelling die gevoelens opzweept en weer laat vallen, die golft als een zee, soms bruist en dan weer vlak is (Theatermaggezien).       

Credits      

Triphonia is een voorstelling van Leen De Veirman, Prisca Heylbroeck en Benjamin Van Tourhout (de productie kwam mee tot stand door Limelight, kc Nona en het Nieuwpoorttheater)
 
Premièredatum: 13/01/2005