Je suis une Etoile

Intro

De eerste creatie van toneelgroep NUNC en Benjamin Van Tourhout. Deze voorstelling was gebaseerd op de dagboeken van de Russische Maria Bashkirtseff (een aristocrate die zich graag in de kringen van kunstenaars ophield en op zeer jonge leeftijd overleed aan tbc).
Enerzijds beschrijven deze dagboeken de wens om een kunstenaar te zijn, om bewonderd te worden en anderzijds beschrijven ze Bashkirtseff zonder talent voor schilder of schrijfkunst de schijn hoog probeert te houden door artistiek te lijken.
 
Deze voorstelling werd verplaatst naar de Vlaamse klei. Twee zussen die het bedrijf van de ouders moeten recht houden strijden continue over wat er moet gebeuren met de fabriek. De ene wil investeren in het varkensbedrijf, terwijl de andere een salon wil houden om te zingen en te lezen.
Deze twee wensen zijn onverenigbaar.
De gouvernante tracht te bemiddelen tussen deze twee ambitieuze dames maar slaagt er niet in vrede te sluiten. De gemoederen raken zo verhit, men bedreigt en bedriegt dat slechts een passiemoord de rust kan terugbrengen.
 
Je suis une étoile is een stuk over wensen, opoffering en de grootse kracht die de mens ontwikkelt als hij iets wil worden.

Pers

Toneelgroep NUNC zet een eerste stap in de theaterwereld met Je suis une étoile, een tekst van Benjamin Van Tourhout, naar de dagboeken van Marie Bashkirtseff. In Van Tourhouts versie, leidt deze ambitie tot een ware catastrofe. De hele voorstelling steunt op een gevoel van intieme verborgenheid, terwijl de personages voortdurend nood hebben aan geborgenheid. Ze zijn in taal, beweging en streng beheerst spel, een hel voor elkaar en haast onwezenlijk voor de buitenwereld. Het zijn personages die archetypes worden en toch voortdurend naar een herkenbare realiteit verwijzen. Subtiele aanzetten en gevoeligheid voor ritme en voor contrasten waardoor een vreemdsoortig humor ontstaat, zetten de productie meteen op een eigenzinnig spoor. NUNC is goed begonnen (Theatermaggezien).
 
Je suis une étoile is een verhaal van stukgeslagen dromen. Het is een voortdurend en moedig balanceren op de grens van de karikatuur. De groteske scènes zijn dramaturgisch sterk opgebouwd. Maar het sterkste punt van de voorstelling is ongetwijfeld de chemie tussen de spelers. Als het nieuwe gezelschap opgericht werd om met gelijkgezinden enthousiast vanuit een eigen project iets fraais te kunnen presenteren, heeft NUNC nu al bestaansredenen te over (Urbanmag)!
 
Regisseur Van Tourhout baseerde zich voor het personage van de eerzuchtige Marie op een zekere Marie Bashkirtseff. Haar talenten? Geen behalve dan de onwrikbare wil om beroemd te worden. Het volledige podium is overtrokken met een rood doek dat door de neurotische Emma voortdurend glad wordt gestreken terwijl de zussen er even lomp in rondstruinen als ze op haar hart trappen. Onder het doek liggen drie voorwerpen verborgen, een attribuut voor elk personage, zodat dit stuk een bijna symbolistische inslag krijgt. De Veirman en Van Tourhout: Wat hen bindt: de aandacht voor het grootse in het kleine gebaar en de liefde voor de volksziel die zich uit in sappige klanken en een pure beeldtaal. Met Je suis une étoile staat het in de sterren geschreven: hic est NUNC. Hier is NUNC en we zijn er blij mee (De Morgen).

Credits

Je suis une étoile is een voorstelling van Leen De Veirman, Prisca Heylbroeck en Benjamin Van Tourhout (de productie kwam mee tot stand door Limelight, kc Nona en het Nieuwpoorttheater)
 
Premièredatum: 15/01/2004