Het Geslacht Borgia - I-II-III

Intro

NUNC herwerkte alle Borgia materiaal, herschreef alle teksten en voegde er een nieuw deel aan toe. Na maanden van schrijven en componeren, beginnen we aan de laatste stap van ons grote Borgia avontuur.

In 2014, bestond NUNC tien jaar, dit werd gevierd met de Borgia Trilogie door ons publiek mee te nemen naar het hart van de Borgia familie. In de trilogie volgen we deze clan van bij het conclaaf tot het bittere …

Trailer

De trailer is hier te bekijken.

Premiere

De première werd gespeeld in Brugge op 9 november 2014.  

Credits

Spel                           Dries Vanhegen, Leen De Veirman, Leen Roels, Hans De Munter, Bert Dobbelaere, Simon D’Huyvetter, Laurens Aneca, Lies Vandeburie, Seppe Decubber, Vic & Eve Van Avermaet, Laurian Callebaut en Matthias Van de Brul 
Zang                          Laure Campion en Hannah Van Eenoo
Tekst en regie             Benjamin Van Tourhout
Muziek                       Jan Van Outryve en Brent Vanneste/Joris Casier (Steak Number Eight)
Kostuums, Scenografie Viola Vandomme
Choreografie               Darren Ross
Zangcoach                  Lieve Van Lancker
Techniek en Lichtplan  Jelle Decrock
Dramaturgie               Geraldine Reymenants
Productie                    Elise Stepman
i.s.m. NTGent & Kopergietery en met de steun van de Vlaamse Gemeenschap, de provincie Oost-Vlaanderen en de Stad Gent.

Pers

De standaard - 27/11/2014 - Wouter Hillaert
Vijf uur lang verleidt de Gentse toneelgroep Nunc zijn publiek in de zwijnse wereld rond paus Rodrigo Borgia.
Het wordt bijna een ritueel, hoe de dames zich telkens met de benen wijd ter aarde gooien, en de heren dan mechanisch hun ding laten doen. Het is een collectief gebeuren met publiek, een staatszaak. Verleiden, bevruchten en baren als ticket tot de macht.
Zo burlesk het klinkt, zo burlesk ziet het er ook uit. Schuinse humor wisselt af met beklijvende plaatjes, rauwe poëzie met rake solo’s. Boven alles heerst Rodrigo, witgepoederde tronie en in onderbroek. Paus, patriarch en opperzwijn: Dries Vanhegen geniet volop, en de zaal met hem.
Het geslacht Borgia is dan ook een vlot gespeelde pingpongmatch. Ritme en puntigheid primeren, en met zo’n groep acteurs levert dat vanzelf een bonte dynamiek.
Pas in het laatste deel breekt de voorstelling met haar historische anekdotiek en breekt een vuig rockconcert los. Gelouterd blikken de Borgia’s terug, verantwoorden ze zich voor hun daden, en komt het actuele punt van Nunc op de overhead geschoven: ‘Ge moet niet benauwd zijn’. Vitaliteit plus smeuïgheid: Het geslacht Borgia biedt heerlijk toneel.
 
Cutting edge - 23/11/2014
Rodrigo Borgia, weergaloos decadent gespeeld door Dries Vanhegen.
Cesare, hier gespeeld door een huiveringwekkend sterke Simon D’Huyvetter.
Homo Fatale (*****), dat nog aan spankracht heeft gewonnen ten opzichte van het origineel. Hier komen de fenomenale tekst, de zeer goed uitgewerkte intriges tussen de personages en de wervelende regie helemaal tot een hoogtepunt.
dit Borgia-project een mijlpaal in het Vlaamse theater is en dat dringend meer mensen deze productie moeten gaan bekijken.
Nunc is een van de kleinste gezelschappen uit ons theaterbestel, maar waagt zich hier aan een grootschalig episch – en tegelijk komisch – drama over incest en machtswellust, met succes.
 
Theatermaggezien.net - 21/11/2014
spektakel waarmee Toneelgroep NUNC je overrompelt, om niet te zeggen overdondert.
Het is alweer een tijd geleden dat er ergens zoveel spelers op een scène stonden, dat een productie meerdere uren duurde, dat met zoveel verve zoveel mistoestanden, corruptie, moord en incest, werden getoond, gesuggereerd, gesublimeerd om ze tegelijk, en daar dient theater voor, met evenveel verve aan te klagen, af te keuren, te bespotten en beschimpen.
Wat Van Tourhout van zijn langdurige en diverse onderzoeken in de Romeinse en Vaticaanse archieven aan informatie en getuigenissen vond en meebracht, schudt hij nu, met niet weinig risico maar zelfzeker, van zich af. Hij zet alle kranen open, doet de planken kraken van gesuggereerd fysiek en moorddadig, wellustig en seksueel geweld, in suggestieve soms rituele aankleding, met dubbelzinnig gebruik van gewijde en andere Renaissancegezangen, met dialogen in een spitse, volkse taal die de spelers gevat in de mond ligt. Op het einde van het derde deel is er de inslaande rockmuziek van Steak Number Eight, met composities van Brent Vanneste, live uitgevoerd, waarin de opgestapelde gevoelens van macht, moord en onmacht zich in een overdonderende apotheose bevrijden.
Het Geslacht Borgia is een mooie en degelijke troep spelers, muzikanten en andere medewerkers bijeengebracht, benijdenswaardig homogeen, lovenswaardig gedurfd, speels uitdagend. Een opsteker.
 
Gent Blogt - 22/11/2014
Dries Vanhegen zet de perfecte Rodrigo neer,  een joker die met grapjes strooit en de lacherds op zijn hand krijgt, machtig en vol strategische spelletjes, maar soms ook bang en kwetsbaar.
Het uitbundige spelplezier van de acteurs op scène werkte aanstekelijk. De muziek en dans hielden het tempo hoog en hoewel drieëneenhalf uur lang is, had ik niet het gevoel dat het ergens stil viel. Maar er was ook ruimte voor mijmeringen en kwetsbaarheid. Logisch dat iets na elven de zaal recht ging staan voor een uitbundige applausronde. Dubbel en dik verdiend!
 
stemmen uit het publiek - www.facebook.com/toneelgroepnunc
'DE voorstelling van het jaar!'
'Lang geleden dat ik nog zoveel spelplezier van de scène zag druipen.'
'Nét wanneer je na deel twee denkt: "hier kunnen ze toch niets meer aan toe voegen" komt er een derde deel dat je van je stoel blaast.'
'een wonderbaarlijke voorstelling'